şiiiiiiişşşşttt...
Sessiz ol demeden edemiyorum kendime!
Bazen gönlümdeki fırtınayı dindiremiyorum taşıyor ister istemez.
Son esmede başlıyor bendeki cümleleri yukarı taşımaya ve bakıyorum söz ağzımdan dizilmiş.
Bakıyorum öyle çoğalmış ki ummadığım kadar.
Bir defesında küçük bir çocukken böyle olmuştu.
Çokça konuşmuş azca üzülmüştüm şimdiyse azca konuşup çokça üzülmeler mi gereğim?
Ben sahi büyümüş müyüm?
Hani o dizi vardı "yaprak dökümü" gönlümdeki yaprakları dökmüş müyüm?
Neyse sonbahar olur dökülür yapraklar elbet bunun yazıda var!
Belki pişmanım o cümle taşmacıklarından ama beni böyle de sevenler var:)
Öylesine nasipli olduğumu düşünüyorum ki sayelerinde çok şükür Allah o sevenleri ayırmasın diliyorum benden ve fazlasıyla arttırsın:)
Sevgi bu değil mi? İyisiyle kötüsüyle sevmek...