Kandilini yaktım hayatımın...

Hep bir ışık beklemek anlamsız diye.Önce yanmayı sürdürmek için oksijen şarttı açtım bütün pencerelerini yüreğimin...

Kandili bulmam lazımdı.En ücra köşede beni beklediğini biliyordum.Biraz zor oldu onu tozlu raflardan indirmek.Sadece raf mı tozluydu? Hayır bilakis kendiydi asıl kirlenen ve başladım temizliğe.Umutlarımla yıkanmış suya daldırdım kandilimi...

Tertemiz eyledim...

Nasıl mı yanacaktı?

Dua denen muhteşem ötesi oluşum bana yeterdi.Çok fazla şey yapmadım iki damla göz yaşı akıttım ateş için.Avucumda iki damla göz yaşı yeterdi.İki damla gözyaşım dönüşüverdi kibrite...

Tutuşturdu kandilimi...

Isıttı yüreğimi, buldu beni...

Çok özlemişim ısınnan yüreğimi çok özlemişim kendimi kendimde hissetmeyi çok özlemişim kendimden (kuldan) ötelere güvenmeyi...

Özlemişim...

Yaktım kandilimi artık! Gecelerin zifiri karanlığından korkmuyorum! Sadece kendime yetiyorum ışık aramıyorum...