Bugün, Çanakkale şehitlerini anmak için belediyenin kurmuş olduğu çadırlara uğradım.
15 Dakika kadar konuşma dinledim onların hakkında...
Sonra düşündüm ne kadar layığız onlara?
Yada Çanakkale'yi geçmek sadece fiilenmi olur diye?
Evet o zaman geçmemişti kimse oraları.
Şuan ne durumdayız Allah bilir.
Onlar canlarından vazgeçip bize bu toprakları bırakırken onları 15 dakika dinlemek bile ağır geliyor bize.Masal kıvamında hayallere dalar gibi dinliyor ve izliyoruz belkide.Ama her ne kadar umursuzluklar olsada insanların merakı takdire şayan.Belediyenin kardeşlik bilincini hatırlatmak için kurduğu çadırlar;anlatımlarıyla,eskiye ait eşyalarıyla o zamanları anlatan resimleriyle çok güzeldi.Tebrik etmemek elde değil bu belediyecilik anlayışını.
Farklı bir gündü...
Şehitlerin her zaman bizi hissettiklerini bana anlatan bir gün.Rabb'imiz bize bildiriyor ya "onlara ölü demeyin" onlar bizden daha canlılar.Ne güzel olurdu kim bilir şehit olmak...
Akif ne güzel demiş:"Ey şehid oğlu şehid, isteme benden makber,
Sana âğûşunu açmış duruyor Peygamber..."